Se nos ha ido María

Se nos ha ido María Calderón , doctora, madre homeschooler y gran referente de la blogosfera homeschoolera de principios de los 2000. Ella siempre fue el orgulloso ejemplo que daba para romper el tan manido "las madres homeschoolers no tienen capacidad para enseñar" o "el homeschooling obliga a las madres a quedarse en casa con la pata quebrada"... María desempeñó su trabajo como doctora al tiempo que criaba y se ocupaba de la educación de sus dos hijos. Una labor titánica se mire por dónde se mire. Su blog fue el primero que encontré de homeschooling en español,  Mermelada de naranjas amargas , después vendría  Por el roble, el fresno y el espino ,  nombres tan inspiradores como todo lo que María compartía. Ella era a quien primero buscaba para leer, la coincidencia de edad entre su mayor y mis mellis convertía sus blogs en una guía estupenda, aprendí tantísimo de ella!! recuerdo que a comienzo del año escolar siempre compartía la guía curricular que pensaba seguir...

Cinco do dousmilevintecinco

 Para María, mi satanasa particular, pero ojo, que no quiero comprometerme ni ser constante,
pues en lo único en lo que soy constante, es en la inconstancia.


Estou de baixa médica, creio que levo um mes, ou se calhar já vão dous!! chi lo sá? é de súpeto dou-me de conta que é a primeira vez nesta vida que estou de baixa, curioso, pois já vou caminho dos... (pensanding...) 54? ou eram 53?*

* acabei por perguntar ao meu santinho e já nom recordo que me dixo :P


O dousmilevinteetrês foi um ano terrível, creio que o pior da minha vida, rompeu-me em mil pedaços, rompeu-nos, e nos estamos a recompor, os dous sós, coma sempre, contra todo e contra todos como canta Ruxe-Ruxe (por certo que o meu tatu de afrodita tem um'ha frase desta cantiga). 

E aí imos, sem sostem além de um para o outro, coma foi sempre, e recompondo as nossas vidas.

Oraçao São Jorge, tradicional

Já nom podo máis, já nom podo máis soster, mal podo soster-me a mim mesma, cada dia monto meus pedaços e faço planeamentos que estão condicionados sempre pelo "tempo" e meu tempo cháma-se cancro, coitadinho, que ganas de chamar a atenção tem, sempre a botar por terra meus sonhos: 
___ eu: vou fazer isto e aquilo e o outro
___ ele: oliiiiii, estou aquiiiiiii


Mala chispa te coma!!

E aí imos os dous, ele fazendo seu mal e eu loitando cada dia contra sua escuridade, abrindo janelas por cada porta que fecha, pensando que levo a guerra perdida, mas loitando em cada batalha que são os dias que consigo estar... em pé. 
NOM-ME-VAS-COMER!!
Non che teño medo moucho, Moucho, non che teño medo! 


Comentários

Maria disse…
Querida alma perdida, aquí tu satanasa particular.

No sabes cuánto me alegro de ver tu expresión por escrito. No sabes cuánto siento tu dolor. Pero también se siente en todo lo que escribes (comentarios dicharacheros incluidos) tu vitalidad y tu fuerza, que todo lo llena.

Un gran abrazo.
Ay María, a cabo de ver tu comentario por alguna razón no me llegan las notificaciones :O
Gracias por tus bonitas y cariñosas palabras <3