Síndrome de Angustia Homeschooler (SAH)

  Sufrimientos perdiódicos homeschooleros. ~ ✿ ~ Tras leer la una publicación de Paideia en Familia de mi querida Paloma: “ No me arrepiento, pero es agotador ”, me he acordado de esto que escribí cuando gestionaba Homeschooling Spain y me he animado a compartirlo aquí, porque como ella dice, visibilizar los días malos también es muy importante, aunque sea en clave de humor porque no hay nada mejor que reirse de una misma. Publicado por primera vez en Homeschooling Spain , el 16 de marzo de 2011 El S.A.H. o Síndrome de Angustia Homeschooler, es un conjunto de transtornos que padecen periódicamente los progenitores homeschoolers , de carácter crónico y que se adquiere de manera misteriosa una vez decides optar por la escolarización en el hogar. Se padece cíclicamente, sin sintomatología previa que avise de su aparición y ataca tanto a los homeschoolers veteranos como a los que llevan poco tiempo escolarizando en familia y es una enfermedad crónica incurable. Aunque como digo no ha...

Cinco do dousmilevintecinco

 Para María, mi satanasa particular, pero ojo, que no quiero comprometerme ni ser constante,
pues en lo único en lo que soy constante, es en la inconstancia.


Estou de baixa médica, creio que levo um mes, ou se calhar já vão dous!! chi lo sá? é de súpeto dou-me de conta que é a primeira vez nesta vida que estou de baixa, curioso, pois já vou caminho dos... (pensanding...) 54? ou eram 53?*

* acabei por perguntar ao meu santinho e já nom recordo que me dixo :P


O dousmilevinteetrês foi um ano terrível, creio que o pior da minha vida, rompeu-me em mil pedaços, rompeu-nos, e nos estamos a recompor, os dous sós, coma sempre, contra todo e contra todos como canta Ruxe-Ruxe (por certo que o meu tatu de afrodita tem um'ha frase desta cantiga). 

E aí imos, sem sostem além de um para o outro, coma foi sempre, e recompondo as nossas vidas.

Oraçao São Jorge, tradicional

Já nom podo máis, já nom podo máis soster, mal podo soster-me a mim mesma, cada dia monto meus pedaços e faço planeamentos que estão condicionados sempre pelo "tempo" e meu tempo cháma-se cancro, coitadinho, que ganas de chamar a atenção tem, sempre a botar por terra meus sonhos: 
___ eu: vou fazer isto e aquilo e o outro
___ ele: oliiiiii, estou aquiiiiiii


Mala chispa te coma!!

E aí imos os dous, ele fazendo seu mal e eu loitando cada dia contra sua escuridade, abrindo janelas por cada porta que fecha, pensando que levo a guerra perdida, mas loitando em cada batalha que são os dias que consigo estar... em pé. 
NOM-ME-VAS-COMER!!
Non che teño medo moucho, Moucho, non che teño medo! 


Comentários

Maria disse…
Querida alma perdida, aquí tu satanasa particular.

No sabes cuánto me alegro de ver tu expresión por escrito. No sabes cuánto siento tu dolor. Pero también se siente en todo lo que escribes (comentarios dicharacheros incluidos) tu vitalidad y tu fuerza, que todo lo llena.

Un gran abrazo.
Ay María, a cabo de ver tu comentario por alguna razón no me llegan las notificaciones :O
Gracias por tus bonitas y cariñosas palabras <3